zaterdag 8 augustus 2015

Schrijven als therapie



Leuke dingen doen
Daar zat ik dan, 43 jaar en plotseling thuis met de opdracht “ga leuke dingen doen waar je energie van krijgt”. Hoewel dat de ultieme natte droom was toen ik nog werkend mijn hoofd boven water probeerde te houden, was het in het begin vreemd genoeg even wennen.


Eigenlijk wist ik eerlijk gezegd niet zo goed wat ik er mee aan moest, waar ik moest beginnen en voor ik het wist had ik weer ellenlange lijstjes met leuke dingen die afgewerkt moesten worden. Nu was de hele reden voor het thuis zijn onder meer een burn-out, dus heel lang en intensief iets leuks doen ging op dat moment niet. Hoe ik de burn-out ervoer was als een soort uit de hand gelopen post-influensische episode: je wilt na een poosje weer van alles, maar zodra je er goed en wel aan begonnen bent blijkt het te hoog gegrepen te zijn geweest. En ik moet bekennen dat ik de eerste maand sowieso nog teveel in constante staat van paniek was, met als gevolg dat ik als een ongeleid projectiel mijn dag door vloog.


Burn-AUT
Dan was er nog de Aspergerkant van het verhaal. Zomaar spontaan iets gaan doen is soms toch best ingewikkeld. Mijn huis uitkomen was ook even niet mijn favoriete bezigheid, want in huis was het soms heel even mogelijk om de illusie van mijn geliefde absolute controle over mijn omgeving tot stand te brengen. Buitenshuis is absolute controle een nobel maar zelden uitvoerbaar streven. Helaas… En zo kwam het dat ik wel zoveel mogelijk buitenshuis inplande, maar dat naar de winkel 5 minuten verderop voor hooi voor de konijnen als een heilige graal missie leek.


Dagbesteding als missie
Langzaam begon ik mijn weg te vinden en kreeg steeds meer structuur in mijn “dagbesteding”. Das ook zoiets. Van een drukke en betekenisvolle baan gecombineerd met de zorg voor een gezin en ook nog af en toe wat andere dingen, was mijn doel ineens een zinvolle dagbesteding te hebben. Dat is even schakelen en bij dagbesteding stel ik me van alles voor wat helemaal niet meer te maken heeft met het leven dat ik tot begin van dit jaar (2015) leidde. Dagbesteding klinkt zo beperkt. Veilig ergens buiten de maatschappij geparkeerd staan, maar dan wel voor nep net doen of je nog met iets zinnigs bezig bent.


Een Aspergisch contrast
Zoals gezegd, mijn huis uitkomen is voor mij soms überhaupt een uitdaging, maar mijn passies houden hier op geen enkele manier rekening mee. Ik fotografeer graag… buiten. Ik ben dol op reizen en het maken van (kunstzinnige of natuurgerelateerde) uitstapjes… buitenshuis dus. En ik ga graag naar de sauna… die ik helaas ook niet in mijn kelder of schuur voorhanden heb. Dus om de balans te vinden tussen thuis tot rust komen en herstellen aan de ene kant en aan de andere kant de nodige uithuizige activiteiten te doen, plan ik ze in en maak ik afspraken om te voorkomen dat mijn uitgebreide planning strandt in de schoonheid bij de uitvoering. Gelukkig heb ik trouwens nog wel genoeg inpandig uit te voeren passies over.    

Streven naar perfectie
In deze blog was het mijn bedoeling jullie mee te nemen in mijn “dagbesteding”. Ter inspiratie, ter lering maar vooral hilarisch vermaak en ondertussen hoopte ik op de helende kracht van schrijven om mij een weg uit mijn burn-out te tikken.  Natuurlijk moet dat dan op zijn Aspergistisch en was ik al aan het nadenken over doelgroepen, een eenduidig onderwerp (keuzestress uit vijf passies), een goede website, misschien gelijk in het Engels, op Wordpress, eventuele businessmodellen om minder afhankelijk van anderen te zijn etc.


De Terugval: een CVA
En langzaam maar zeker ging het beter, hoewel ik best wat lichamelijke klachten had. Tijdens de vakantie was ik bijna zover om te gaan starten. Intussen had ik ook al een aantal Blogs klaarstaan in reserve om de regelmaat erin te houden. 

Begin van de week kwam er een kleine kink in de kabel. Ik bleef wat steken in een migraine aanval, die achteraf een herseninfarct bleek te zijn. Omdat ik gedurende mijn opname gemerkt heb dat schrijven voor mij heel therapeutisch werkt, heb ik besloten maar gewoon simpelweg te gaan starten. Zonder eenduidig onderwerp, geen doelgroep, op het toegankelijk ogende blogger….
Schrijven om het schrijven. Vanuit mijn eigen observaties in het dagelijkse leven, mijn eigen ervaringen en met mijn eigen humor. En hopelijk kan ik er langs de zijlijn anderen mee plezieren, helpen of inspireren.

11 opmerkingen:

  1. Een goed begin is het halve werk, schrijf wat in je opkomt, dan mar geen verhaal waar wij kop nog staart aan kunnen vastknopen, als het voor jouw maar klopt,.
    Sterkte en beterschap

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zoals jij schrijft! Zou je wel een boek kunnen schrijven groetjes Magda ter Steege

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Magda. Ik begon ook met een boekidee, maar dat is een beetje een te groot project voor dit moment. Dus ik heb besloten klein te beginnen.... en wie weet komt er ook ooit nog een boek. Dat is tegenwoordig erg gemakkelijk via bol.com of Amazon te doen.

      Verwijderen
  3. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind het erg fijn wat van je te lezen. Je beurt me op. Ga zo door.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je geeft wel een seintje hè, als ik richting (online) boekenwinkel mag. Uiteraard hoop ik wel op een gesigneerde uitgave ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Natuurlijk signeer ik jouw exemplaar. Maar ik zou nog even wachten met voor de deur gaan liggen bij Bol.com.... en toch zie ik je nu met je luchtbed voor de laptop voor me.... :-)

      Verwijderen